nieuwsbrief
De avond in Genève voelde geladen vanaf het eerste moment dat de Rolex IJRC Top 10 Final van start ging. Het parcours, gebouwd op een hoogte van 1m60, lag er scherp en technisch bij, en de spanning in de hal was tastbaar. Twee omlopen stonden de ruiters te wachten, waarbij in de tweede ronde niet alleen de foutloosheid maar ook de klok beslissend zou zijn.
In de eerste ronde hield het publiek de adem in toen vier combinaties foutloos door de finish kwamen. Onder hen de enige twee Belgische springpaarden in de wedstrijd: de elegante BWP-merrie Qalista DN onder Gilles Thomas en de krachtige Zangersheide-merrie Toulayna van het Bloesemhof Z met Kent Farrington.
De finale kreeg zijn eerste echte wending toen Europees kampioen Richard Vogel, na een springfout in de openingsronde met Cloudio, in de tweede ronde revanche nam. Hij reed foutloos en zette met 44,24 seconden een nieuwe richttijd neer. Het publiek voelde dat dit een prestatie was die de lat hoog legde.
Toen Steve Guerdat, drievoudig winnaar van deze finale, als eerste van de vier foutloze combinaties mocht aantreden, ging er een golf van verwachting door de tribunes. Maar met Venard de Cerisy, het paard waarmee hij in 2023 nog triomfeerde, liep het dit keer mis: twee springfouten maakten een podiumplaats onmogelijk. Het contrast met zijn eerdere glorie was scherp voelbaar.
Daarna kwam Gilles Thomas in de ring, de derde laatste starter. Met Qalista DN, de merrie waarmee hij recent nog de Grote Prijzen van Maastricht en New York had gewonnen, leek alles mogelijk. De Emerald-dochter sprong met kracht en souplesse, maar op de voorlaatste hindernis viel een balk. Voor het fokproduct van Wim De Nul stopte de klok op 44,49 seconden, een fractie te traag om Vogel van de troon te stoten. Het publiek reageerde met een mengeling van teleurstelling en bewondering: Thomas had gestreden, maar de droom glipte net uit zijn handen.
Scott Brash, de Brit die in 2014 al eens deze finale won, bracht de spanning terug naar een kookpunt. Met Hello Chadora Lady (v. Chacco Blue) reed hij de eerste dubbele nulronde van de avond. Zijn rit was een toonbeeld van precisie en snelheid, en met zijn nieuwe leidende tijd van 45:63 leek hij de overwinning binnen handbereik te hebben.
Maar de climax moest nog komen. Als laatste starter reed Kent Farrington de ring binnen met Toulayna van het Bloesemhof Z, een dochter van Toulon uit de fokkerij van Jasper Douce. Het publiek hield de adem in: kon de nummer één van de wereld voor de derde keer de trofee grijpen? Farrington en Toulayna sprongen foutloos, maar de klok was meedogenloos. Met 45,79 seconden kwamen ze net te kort.
Zo viel het doek over een finale die bol stond van spanning, emotie en klasse. Scott Brash kroonde zich tot opvolger van Martin Fuchs, de winnaar van vorig jaar, en schreef opnieuw geschiedenis in de Rolex IJRC Top 10 Final.
