nieuwsbrief
‘In mijn hoofd had ik al langer afscheid genomen van Intermezzo. Ik had het al een tijdje geleden een plaats gegeven. De officiële huldiging van zijn pensionering zag ik aanvankelijk als een feestelijke formaliteit, een intermezzo voor de finale van het BK. Kwam dat even anders binnen’, vertelt Domien Michiels: ‘Wat me vooral pakte en ik onderschatte, was de impact van Intermezzo op zo veel mensen die rond hem stonden met tranen in de ogen. Dat maakte me emotioneel. Ik deelde in de tranen. Simultaan zag ik Intermezzo intens genieten van al die aandacht.’
Intermezzo blijft de nummer 1 op stal
Een sportief afscheid betekent niet dat Intermezzo afgeschreven is, duidt Domien Michiels: ‘Intermezzo krijgt nog alle aandacht die hij verdient. Ik rijd hem nog drie keer per week, een mix van gymnastiseren en boswandelingen. Intermezzo is nu ook het leerpaard van mijn nichtje en daar voelt hij zich goed bij, want Intermezzo geniet van aandacht. Hij blijft mijn nummer één op stal. Ik rijd hem ook nog steeds als eerste net zoals de voorbije jaren.’
Whats’s a man without a woman is onnoemelijk veel gecoverd in de muziekwereld. In de paardenwereld klinkt dat als what’s a Domien without an Intermezzo? ‘Hij heeft van mij de ruiter en de mens gemaakt die ik vandaag ben. Ik heb mijn carrière te danken aan Intermezzo. Zonder hem reed ik nog steeds op een veel lager niveau.’
De stabiele factor van het Belgisch team
Domien Michiels en zijn onafscheidelijke vriend Intermezzo van het Meerdaalhof legden een ongezien traject af. Je stuurde ze naar een wedstrijd en ze kwamen terug met 70%. Ongeacht of het een BK, EK, WK of de Olympische Spelen waren. Domien en Intermezzo zijn elkaars spiegelbeeld dat werd geconcipieerd door een onvoorwaardelijke band, waardoor ze werkten als communicerende vaten. Het resultaat? Domien en Intermezzo waren jaren de stabiele factor van het Belgisch team en hebben mee de fundering gelegd van het huidige Belgisch dressuursucces.
Het duo nam deel aan twee Olympische Spelen, waaronder die van Parijs in 2024
Een mentale weerspiegeling
Omdat ze een match made in heaven waren. ‘We hebben dezelfde persoonlijkheid en ingesteldheid. Intermezzo is een mentale weerspiegeling van mezelf. Een onmiskenbaar voordeel, we helpen en ondersteunen elkaar. In Doha zei een jurylid dat hij zag dat wij beste vrienden zijn en dat pakte me wel. Het is ook zo, wij hebben ons overtroffen. Niemand die dacht dat wij ooit Grand Prix zouden rijden. Het is gelukt dankzij onze connectie en onvoorwaardelijke vertrouwensband. Die harmonie is nodig en noodzakelijk om tot betere prestaties te komen. We begrepen elkaar en dachten hetzelfde. Zo werden we bijvoorbeeld beter als de concurrentie sterker was. Als ik voel dat ik niet de beste ben, word ik een betere versie van mezelf. Het omgekeerde is ook waar, dan word ik nonchalanter. Daarom dat ik liever de grote confrontaties aanga in plaats van rond de kerktoren te rijden. Dan had ik meer gewonnen, maar minder geleerd. Intermezzo had dezelfde attitude. Die insteek impliceerde dat we konden standhouden op kampioenschappen. We waren in niets extreem en evenmin snel onder de indruk of van onze sokken geblazen door omstandigheden of de inzet van de wedstrijd. Zo konden we onze focus behouden. Een nationale Grand Prix rijden is heel comfortabel, je moet ook uit je comfortzone komen.
Als jong paard was Intermezzo niet het grote talent
‘Als jong paard was Intermezzo niet het grote talent, maar hij toonde veel werklust. Intermezzo heeft de juiste instelling, was leergierig en toonde een grote inzet. In die zin heeft Intermezzo me een belangrijke levensles geleerd: oordeel nooit te snel en te vroeg. Blijf geloven, zet door en geef niet op. Wij begonnen aan de Grand Prix aan 63% en bengelden achteraan het klassement om jaren later te eindigen met 70%. Niet de natuurlijke beweging, wel de instelling maakt het verschil. En daar moet je als ruiter ook aandacht aan besteden.’
Een ruiter die enkel tijd besteed aan zijn paard als hij er mee rijdt, zal nooit een band creëren
‘Intermezzo heeft me geleerd dat een goede band een wereld van verschil maakt. Paardrijden is zo veel meer dan technisch oefeningen aanleren. Je moet je paard ook doorgronden en door en door kennen. Intermezzo heeft dat afgedwongen en ik besteed sindsdien meer aandacht aan mijn andere paarden. Als je je paard begrijpt en weet hoe het mentaal in elkaar zit, kom je in alle aspecten veel verder. Naar mijn inschatting is er daar voor veel ruiters nog veel marge tot verbetering. Een ruiter die enkel tijd besteed aan zijn paard als hij er mee rijdt, zal nooit een band creëren en dat maakt op het einde van de rit een wereld van verschil.’
Hun Olympische debuut maakten ze in Tokyo (2021)
De eerste Belgische combinatie die een wereldbeker won
Het bracht hen tot het allerhoogste in de sport. Domien Michiels en Intermezzo zullen altijd de eerste Belgische combinatie blijven die een wereldbeker dressuur wonnen (Göteborg, 2024) en twee Olympische Spelen (Tokio en Parijs) op hun curriculum hebben staan. Vooral Tokio was een eyeopener, blikt Michiels terug: ‘Tokio heeft veel ogen geopend van dressuurruiters, die dankzij onze Olympische Spelen de stap hebben durven zetten naar Grand Prix. Ik had niet het beste paard en toch kon het, toch hebben wij Olympische Spelen gereden. Tweemaal zelfs. Dat heeft veel ruiters doen inzien dat het de moeite loont om de stap naar Grand Prix te zetten. Als ik daar op terugblik, heb ik hetzelfde meegemaakt. Bij mij was het Jeroen Devroe die me overhaalde om die stap te zetten. Dat we nu in België een twintigtal Grand Prix ruiters hebben, is een positieve evolutie. Want hoe groter de groep, hoe sterker de concurrentie en dat tilt het niveau naar omhoog. De concurrentie triggerde me ook om nog beter te worden.’
Als je elke dag moet struggelen om te overleven, is er weinig ruimte voor topsport
Het is gek hoe één paard je leven een andere wending kan geven. Olympische Spelen waren voor Domien Michiels lange tijd zelfs geen droom? ‘Mijn leven met paarden bestond uit opleiden en trainen van jonge paarden om vervolgens te verkopen. Het unieke aan onze sport is dat je lang kan meedraaien. Het langst van alle sporten zelfs. En dan moet je het geluk hebben dat in je carrière het juiste paard op het juiste moment bij de juiste ruiter terechtkomt. Stel dat Intermezzo 10 jaar vroeger in mijn leven was gekomen. Dan had ik niet de kennis en ervaring die ik nu heb en had ik Intermezzo opgeleid en verkocht, wat initieel het plan was. Een andere bepalende factor is dat je bedrijf rendabel moet blijven en daarvoor moet je een fundering leggen. Vroeger zou ik sowieso verkopen, een beginnend bedrijf heeft inkomsten nodig. Vandaag is mijn leven en bedrijf stabieler. Ik heb een cliënteel opgebouwd met klanten en leerlingen. Ik kan met andere woorden mijn bedrijfsresultaat inschatten. Niet onbelangrijk, je kan dan misschien wel Olympische ambities hebben, in de eerste plaats moet je zaak levend blijven. Als je elke dag moet struggelen om te overleven, is er weinig ruimte voor topsport.’
Terwijl topsport op zijn beurt andere deuren opent? ‘Dat is inderdaad dubbel. De status van Olympische ruiter heeft me geen windeieren gelegd. Buitenlandse klanten vinden sinds Tokio sneller de weg naar mijn stal. De verkoop ging vlotter, je krijgt meer leerlingen. Je wordt meer gevraagd voor clinics, noem maar op. In Tokio heb ik niets verdiend, nadien ben ik er tot mijn verbazing ook financieel beter van geworden.’.
Ik wou leven van mijn hobby, aan Grand Prix dacht ik niet
‘Mijn stal was oorspronkelijk van mijn vader. Ik ben opgegroeid tussen de paarden. Mijn ouders reden dressuur en jumping op regionaal niveau. Ik studeerde elektromechanica en ben nadien gaan werken. Het klassieke verloop. Na vijf jaar heb ik loopbaanonderbreking gevraagd om me volledig op de paarden te storten. Het kan soms raar verlopen, ik had geen talent, mijn zus wel. Nu rijdt zij recreatief en ik beroepshalve. Ik was graag met paarden bezig. Op m’n 19e ben ik beginnen werken, in ploegen, als technieker in een sigarenfabriek. Maar de paarden bleven mijn passie. Ik wou leven van mijn hobby, aan Grand Prix dacht ik niet. Dat was een vage droom. Ik reed paarden van klanten, gaf veel les en liet me in met handel. En beetje bij beetje kon ik daar een inkomen uit verwerven. Die overstap is langzaam gegroeid; werken in shiften, dan deeltijds werken, loopbaanonderbreking en de stap gezet.’
Eind mei was er een afscheidsceremonie voor Intermezzo in Lier
Leren paardrijden in het Meerdaalhof
Domien Michiels leerde paardrijden in het Meerdaalhof waar hij zijn jeugd doorbracht: ‘Het Meerdaalhof is de enige manege waar ik ooit heb gereden en heb er altijd een goede band gehad. Op een gegeven moment belde fokker eigenaar Marc Steeno om Intermezzo te proberen. Hij was toen vijf en stond op dat moment in Wallonië. We hadden direct een klik en ik ging hem vervolgens driemaal per week rijden in het Meerdaalhof. Het ging zo goed, dat hij na verloop van tijd naar mij verhuisde. De afspraak was altijd dat hij naar mij kwam om te verkopen en dat respecteerde ik. Toen we onze eerste wedstrijdjes wonnen, had ik er wel al spijt van dat hij ooit zou verkocht worden. Na zijn eerste overwinningen, zijn er enkele mensen concreet komen kijken en proberen. Als achtjarige werd hij met 71,7% derde in de lichte tour Kür in Mechelen en viel hij nog meer op. Ik zou het zonde gevonden hebben om hem te verkopen en we zijn toen terug rond de tafel gaan zitten, waarna werd afgesproken dat ik er mee verder mocht in de sport.’
Nooit gedacht aan Grand Prix
‘Toen ik Intermezzo kreeg als vijfjarige, had ik nooit gedacht dat hij mijn sportieve droom zou waarmaken. Ik was al blij met onze succesjes in de lichte tour. Tot Jeroen Devroe zei dat ik nog jaren op dat niveau zou kunnen rijden, maar dan nooit zou weten of we Grand Prix zouden aankunnen. En Intermezzo volgde telkens, alles wat ik probeerde, probeerde hij ook. En zo leerden we het samen. Van Tokio via Doha langs Göteborg tot in Parijs. Het was een mooi sprookje dat realiteit werd.’
Ondertussen schrijft Domien Michiels aan zijn sprookje, genaamd Panthero Van de Vogelzang voor de volledigheid. Panthero is de 11-jarige opvolger van Intermezzo. ‘We zijn onderweg, maar de weg is nog lang. Geef ons nog twee jaar’, blikt Domien Michiels vooruit. Over twee jaar zijn er Olympische Spelen? ‘Hoe toevallig is dat’, besluit Michiels met een glimlach.
Bron: Paardensport Vlaanderen
