nieuwsbrief
Het WK in Aken was meer dan geslaagd. Daar hebben vier medailles en drie Olympische tickets zeker toe bijgedragen, al waren we bij uitbreiding ook in andere disciplines meer dan verdienstelijk. Zoals in voltige, waar België voor het eerst een team afvaardigde. Het squad bestaat amper anderhalf jaar en nestelde zich in de top10 van de wereld. Het voltigeteam debuteerde sterk, met ervaren rot Lauren Vanlerberghe die in Aken afscheid nam van de actieve sport en zich voortaan zal inzetten achter de schermen. Haar laatste optreden werd gehonoreerd met een individuele 16e plaats.
Lauren Vanlerberghe is een beetje de Nina Derwael op een paard. Ze is 29 en dat is in voltige een pensioengerechtigde leeftijd. Ze stond jaren eenzaam aan de top in België en werd 14 maal Belgisch kampioene. ‘Ik ben inmiddels 18 jaar competitief in de voltige en dat eist zijn fysieke tol. Je mag niet vergeten dat wij gymnastiek op hoog niveau bedrijven en dat vereist dagelijkse trainingen. Ik voel me momenteel goed, al werd ik de laatste jaren met regelmaat geconfronteerd met blessures en steeds langere revalidatie. Mijn rug speelde me steeds vaker parten en ik voelde dat ik niet langer voluit kon gaan.
Het einde van mijn sportieve carrière speelde om al die redenen al langer in mijn hoofd en waar kan je er mooier een punt achter zetten dan in Aken? Op het WK? Ik was er sowieso één van de oudste deelnemers. Mijn laatste performance was zeer emotioneel. Op het moment zelf heb ik genoten, het besef kwam pas nadien. Als ik terugblik, ben ik gestopt op een hoogtepunt. Natuurlijk waren er details die beter konden, al kan en mag ik tevreden zijn.
Geen competitie al betekent dat geen afscheid
Geen competitie meer voor Lauren Vanlerberghe, al betekent dat geen afscheid, noch dat ze in een zwart gat valt. Integendeel, er komt nu meer tijd vrij om zich achter de schermen in te zetten voor voltige: ‘Ik engageer me al jaren voor de voltige en stel vast dat ik in een project met veel progressie ben gestapt. Voltige leeft en groeit in Vlaanderen, kwantitatief en kwalitatief. Dat laatste is een trend omdat alles professioneler is geworden. We werken vandaag met andere, lees betere, paarden. Doen beroep op mechanische paarden om de oefeningen te perfectioneren, noem maar op. Er zijn meer faciliteiten die maken dat we voltige professioneler kunnen beoefenen. Daardoor zagen we ook het aantal voltigeurs stijgen. In vergelijking met 10 jaar geleden, zien we een stijging van 60% competitieve leden.’
Wat Lauren Vanlerberghe zelf niet zegt, maar wij erkennen, is het ‘Lauren’ effect. Ze organiseert talloze voltigekampen en coacht al jaren nieuwe voltigeurs. ‘Daarvoor reis ik Vlaanderen af om mijn kennis en ervaring te delen tijdens kampen en clinics. Met dank aan de inzet van Paardensport Vlaanderen. Vanuit de voltigecommissie zijn we ook zichtbaar geworden op diverse beurzen zoals Flanders Horse Expo. Ons engagement is groot, al kunnen we helaas niet tippen aan sommige landen zoals Duitsland en Frankrijk. Zij hebben faciliteiten voor jongeren via het leger of de Cadre Noir waar er quasi voltijds kan getraind worden. In België moeten we voltijds studeren of werken en is voltige voor na de school- of werkuren. Met dat gegeven in je achterhoofd moeten we trots zijn op onze resultaten.’
Ook ruiters uit andere disciplines worden beter met een goede basis en die begint met core stability en een correcte positie en balans op je paard
Lauren Vanlerberghe baat een eigen voltigeclub uit en dat gaat verder dan voltige: ‘ook ruiters uit jumping, eventing en dressuur worden beter met een goede basis en die begint met core stability en een correcte positie en balans op je paard. Zelfs talenten van het Talentenplan komen daarvoor langs. De basis begint met voltige, nog voor je begint aan dressuur. In Duitsland beginnen ruiters met voltige voor ze leren paardrijden. Het is nu eenmaal belangrijk om evenwichtig op een paard te zitten onafhankelijk van je handen en benen. Daar begint alles mee. Wat we ook als basis meegeven, is valtraining, wat vaak over het hoofd gezien wordt en toch een belangrijk veiligheidsaspect is.’
Bondscoach
België telt een twaalftal voltigewedstrijden per jaar, waarvan enkele internationale in het Azelhof en Sentower Park, waar dit jaar zelfs de wereldbekerfinale werd georganiseerd. En ook in die organisatie was Lauren Vanlerberghe betrokken. Al bekent ze dat vooral haar partner daar het grootste werk in verzet. ‘We hopen om in 2028 het EK en WK te organiseren, wat een nieuwe mijlpaal zou zijn in de Belgische voltigewereld.’ Lauren neemt veel hooi op haar vork. Nu ze niet meer actief in de sport bezig is, wacht haar misschien een volgende uitdaging? Bondscoach worden? ‘Het zou na mijn sportieve carrière een logisch vervolg zijn. Ik zou het graag willen doen al is dat vandaag toekomstmuziek. We hebben alleszins veel jong talent in onze rangen met potentieel.’
Natalie Pannemans: ‘Paardrijden begint bij voltige’
Natalie Pannemans is lid van de voltigecommissie en was chef d’equipe van de voltigeurs in Aken. ‘Op het vorige WK hadden we één deelnemer, in Aken hadden we twee individuelen en voor het eerst een team. Voor ons was het voor de aanvang al een succes. Omdat het niet evident is om je te kwalificeren voor een WK. En we er in slaagden om een Belgisch team samen te stellen. Wanneer je vervolgens top 10 eindigt, kan je enkel van een geslaagd WK spreken. Te meer omdat we op miniem verschil finishten van de top 8. Terwijl we enkel al qua aantal heel klein zijn in vergelijking met de toplanden. Een doorsnee Duitse voltigeclub heeft meer leden dan alle Belgische voltigeurs samen. Dat zegt iets over de verhoudingen. Een ander groot verschil is dat onze atleten werken of studeren. In andere landen zijn er bijvoorbeeld wat wij noemen sportsoldaten, die een loon krijgen van het ministerie van defensie om voltijds hun sport te beoefenen. Dat is in België onbestaande voor voltigeurs.’ Toch stelt Natalie Pannemans een groei vast in haar discipline. ‘Het aantal clubs en leden zit in de lift. Wat je natuurlijk vaststelt is dat voltige enkel geld kost. En het is bijvoorbeeld niet evident om een geschikt paard te vinden. Ze zijn moeilijk te vinden en duur. Je hebt een paard nodig met een goede regelmatige galop die je toelaat om allerlei gekke oefeningen uit te voeren op en naast zijn rug. Althans zo ziet het paard het. Het moet dus zeer stabiel en cool zijn in het hoofd. Die opleiding vraagt ook tijd. Je mag niet vergeten dat bij voltige niet enkel de oefening van de voltigeur gejureerd wordt. Ook het paard en de longeur wordt beoordeeld.’
Natalie Pannemans pleit voor meer voltige: ‘dat is de basis die de Duitse ruiters en amazone meekrijgen als ze beginnen paardrijden. Vandaar dat voltige zo populair is in Duitsland. Velen beginnen en blijven in de voltige. Maneges en kampen zouden meer voltigelessen moeten aanbieden, omdat alles begint met een correcte houding en balans, nog voor je de klassieke hulpen aanwendt. De vaststelling dat het basis is in Duitsland, toont aan dat het zijn nut bewezen heeft. Het is zeker een aandachtspunt voor de ruiters. En niet enkel op hun paard, het grondwerk naast het paard is evenzeer belangrijk omdat je zo het contact en vertrouwen bevordert.’
Bron: Paardensport Vlaanderen
