nieuwsbrief
“De eerste foto’s die ik maakte waren allemaal in zwart-wit, dus ik heb eerst een enorme transformatie doorgemaakt van zwart-wit naar kleur en vervolgens naar digitaal,” vertelt Dirk Caremans – een van ’s werelds meest geprezen paardensportfotografen – aan World of Showjumping, één van onze partner websites uit de Grand Prix Group waar ook Horseman deel van uitmaakt. “Hoewel het allemaal heel interessant is geweest, mis ik mijn donkere kamer wel. Het wordt tegenwoordig veel te gemakkelijk voor fotografen; je kunt een fout maken en de computer lost het voor je op. Toch geloof ik nog steeds dat het de persoon achter de camera is die een goede foto maakt.”
Dirk met één van zijn Hippo Foto collega's Sharon Vandeput tijdens de Olympische Spelen in Parijs (2024)
“Ik vind het geweldig als ik zie dat de volgende generatie fotografen de tijd neemt voor hun foto’s,” zegt Dirk. “Ze maken niet zomaar foto’s om foto’s te maken; ze denken na over wat ze doen en hoe ze dat doen. Ze proberen hun best te doen en iets anders te creëren, iets unieks, en niet alleen maar als in een fabriek te werken. Hoewel je, afhankelijk van de klanten die je hebt, soms ook dat soort werk moet doen.”
Verliefd worden op de paardensport
Hoewel Dirk al sinds zijn zevende fotografeert, kwamen paarden pas veel later in beeld, en dat was puur toeval. “Toen ik opgroeide, was ik altijd samen met mijn vader in de donkere kamer, waar we foto’s maakten, ontwikkelden en afdrukten,” vertelt hij. “Paarden kwamen in mijn leven toen ik mijn vrouw leerde kennen. Zij reed paard, en zo raakte ik erbij betrokken. Op een dressuurwedstrijd in België kwam ik mijn oude klastitularis Ludo Van Bouwel tegen, en hij vroeg wat ik met dressuur deed – hij zei dat ik eens naar het springen moest gaan kijken. En toen ik eenmaal kennis had gemaakt met het springen, werd ik nog meer verliefd op de paardensport.”
Een fotograaf moet zich op alle manier kunnen opstellen, ook hier in 2010 tijdens een fotoshoot met Wereldkampioenen Philippe Le Jeune en VIgo d'Arsouilles
Tegenwoordig is Dirk zelf paardeneigenaar en fokker. “Als je eenmaal je eerste paard hebt, kun je niet meer stoppen,” lacht hij. “Het is net een ziekte die steeds erger wordt. Na twintig jaar heeft mijn vrouw me verlaten, maar de paarden zijn gebleven. Ik houd me ook bezig met fokken. Het is leuk dat ik twee van mijn dierbaarste hobby’s heb kunnen combineren en er mijn brood mee verdien.”
Getuige zijn van topsport
Al meer dan 35 jaar doet Dirk verslag van de paardensport en is hij getuige geweest van vele ongelooflijke momenten. “Mijn mooiste herinneringen zijn aan reizen waarbij ik thuis bij een ruiter een reportage heb gemaakt”, vertelt hij. “Ik heb de stallen van vele legendes bezocht, zoals Jeroen Dubbeldam en Rodrigo Pessoa. Dat zijn heel mooie herinneringen – en dan is er natuurlijk nog de sport zelf. In 2028 hoop ik naar mijn tiende Olympische Spelen te gaan. Olympische Spelen zijn altijd iets heel bijzonders, je kunt die evenementen met niets anders vergelijken. Bij de Olympische Spelen draait het niet om geld, maar om eer, en eenmaal Olympisch kampioen ben je dat voor het leven.”
Dirk hoopt in LA zijn 10e Olympische Spelen te kunnen doen. Hij was er ook bij in Hong Kong (2008)
“Pas in de afgelopen tien jaar zijn we medailles gaan winnen,” vervolgt Dirk over het volgen van zijn Belgische nationale team. “Het is leuk om een van de weinige fotografen te zijn die de Belgische springruiters al zo lang volgen. Ik ken de meeste ruiters al sinds ze op pony’s reden, en het was mooi om te zien hoe ze zich hebben ontwikkeld tot geweldige sporters en bekwame ruiters.”
Zet het paard weer in het middelpunt
“Ik heb altijd al graag portretten gemaakt,” vertelt Dirk. “Ik vind het heerlijk om portretten van mensen te maken, vooral als ze me niet opmerken en ik ze in streetart-stijl kan vastleggen. Een goede actiefoto vind ik ook erg leuk. Als ik een combinatie van portret en actie heb, en daar ook nog wat emotie in kan vastleggen, dan denk ik dat ik een goede foto heb.”
Alles voor die perfecte foto, zo ook tijdens het Wereldkampioenschap jonge eventing paarden in 2002
“Ik heb altijd geprobeerd me op het positieve te richten en geen slechte foto’s van de sport te publiceren,” zegt Dirk wanneer hem wordt gevraagd hoe hij als fotograaf de toenemende publieke kritiek op de paardensport en de roep om meer aandacht voor het welzijn van paarden heeft ervaren. “Met slechte foto’s bedoel ik bijvoorbeeld een lelijke val. Ik geloof dat je van iedereen een onflatteuze foto kunt maken, en helaas kan een foto uit zijn context worden gehaald. Als fotograaf die zich richt op de paardensport, denk ik dat je paarden goed genoeg moet kennen en hun bewegingen moet begrijpen, evenals de bijzonderheden van elke discipline.”
Dirk heeft heel wat disciplines, ruiters, paarden en evenementen in zijn archieven zitten
“Wat ik graag zou zien, is dat paarden en ruiters aan minder wedstrijden meedoen dan nu het geval is,” zegt Dirk wanneer hem wordt gevraagd hoe hij de toekomst ziet. “Ik vind dat er elk weekend te veel internationale wedstrijden zijn. In België bijvoorbeeld verdwijnen de nationale wedstrijden, omdat twee- en driesterrenwedstrijden de overhand krijgen. Tegenwoordig kun je, als je genoeg verdient en een VIP-tafel op een wedstrijd kunt kopen, aan een internationale wedstrijd meedoen zonder te hoeven bewijzen dat je fatsoenlijk kunt rijden. Ik denk dat dat het grootste probleem voor onze sport in de toekomst gaat worden; er zijn steeds meer mensen bij betrokken, maar steeds minder echte paardenmensen. We zouden allemaal wat rustiger aan moeten doen en de focus weer leggen waar die hoort: op het paard.”
Dirk tijdens het Europees kampioenschap dressuur in Riesenbeck (2023)
