nieuwsbrief
Eén ding kan Larissa Pauluis niet ontkennen, en dat is haar goedhartigheid. De sympathieke vrouw uit Braine is dat altijd al geweest. Ze is het toonbeeld van de goede vriendin met wie je alleen maar kunt lachen. Toch heeft zij, die sinds 2021 tot de steunpilaren van de Belgische dressuursport behoort, de zwaarste beproeving doorgemaakt: het plotselinge verlies van haar man, die in mei 2020 op slechts negenendertigjarige leeftijd door een hartaanval werd geveld. Grégoire Naslin, die vooral bekend stond om zijn grote inzet voor de promotie en ontwikkeling van het sBs-stamboek, liet niet alleen een weduwe achter, maar ook twee dochtertjes, Capucine en Joséphine, toen zeven jaar en tweeëntwintig maanden oud. “Vandaag gaat het goed met me”, vertrouwt de Belgische dressuuramazone toe. “Ik ben in harmonie en vrede met mezelf. Ik heb twee fantastische dochters, veel vrienden en een uitzonderlijke familie. Mijn man is een prachtige herinnering, een enorme bron van energie, ook al moet ik leven met de frustratie dat hij nooit heeft kunnen zien wat ik vandaag bereik. Men zegt vaak dat rouw vijf jaar duurt. Voor mij waren de eerste twee jaar heel, heel moeilijk… Het verdriet en de woede waren alomtegenwoordig. Ik voelde ook het onrecht dat mijn dochtertje haar vader uiteindelijk nooit heeft gekend. Daar zit iets walgelijks in.”
Omringd door haar ouders en haar paarden had de veertigjarige, geboren op 22 februari 1980, geen andere keuze dan te werken om verder te gaan en deze beproeving die het leven haar had opgelegd te overwinnen. “In die tijd reed ik, en Greg zorgde voor de administratie en allerlei andere zaken. Mijn ouders waren er vanaf het begin bij, want de stallen moesten draaiende blijven. Ik heb enorm veel geluk dat ik ze heb, want ze blijven me bijvoorbeeld helpen met de meisjes als ik naar wedstrijden ga", legt ze uit, en vervolgt: "De paarden waren mijn therapie, mijn dochters hebben me geholpen sterk te blijven, en mijn naasten hebben me op koers gehouden."
Toch is de verleiding om te stoppen nooit opgekomen. "Ik ben altijd veerkrachtig geweest, maar deze beproeving heeft me naar een ander niveau van veerkracht getild." En het minste wat we kunnen zeggen, is dat de Belgische niet stil heeft gezeten. Naast haar sportieve resultaten, waarmee ze regelmatig in het nieuws kwam, leidt ze een organisatie met veertig eigenaren en een team van vijf mensen. Elke ochtend stapt ze de stallen van First Step binnen, "genoemd naar de bedrijven die mijn man had opgebouwd". Als voormalig springruiter en een tijdlang groom van de eveneens betreurde Jean-Maurice Bonneau had de Fransman, die zich na zijn handelsstudie in de paardenwereld had gestort, inderdaad franchises in de grootdistributie in België opgezet.
Een belofte in de vorm van een hart
Larissa heeft haar succes ook te danken aan Flambeau (KWPN, Ampere x Zeoliet). Hij kwam pas laat in haar stal terecht, nadat hij via Zweden van Nederland naar Denemarken was gereisd. De nu zestienjarige bruine is tegenwoordig minder ingewikkeld dan vroeger. De ruin had lange tijd last van een moeilijk contact en een moeilijke hand-beenrelatie, waardoor hij soms extreem nerveus of zelfs explosief was, maar hij is inmiddels veel volwassener geworden. "Hij is steeds beter bereikbaar in de piste en de kwaliteit van het contact blijft maar verbeteren", zegt Larissa tevreden. "Dat is altijd zijn minpuntje geweest en daarom heb ik hem overgenomen. Mijn man heeft er altijd in geloofd dat ik het zou redden en hij had vertrouwen in mijn vermogen om ermee te werken, maar noch hij, noch ik hadden door dat Flambeau zo'n kwaliteit in zich had. Hij begon anderhalf jaar na zijn komst bij ons thuis rustiger te worden. Toen ik een beetje met de piaffe begon te werken, realiseerde ik me zijn kracht. De wissels bij de ' -tijd' waren ook lange tijd een hoofdbreker. Het contact en de stabiliteit kunnen natuurlijk nog beter, maar vroeger was hij in staat om bij de ene oefening de teugel los te laten en bij de volgende vol overgave aan de slag te gaan! »
"Paarden waren mijn therapie"
Larissa Pauluis werd Belgisch kampioene in 2021, 2023 en 2025 met de beroemde Flambeau, maar ook in 2022 met First Step Valentin (Westf, Vitalis x Fidermark). Ze nam ook deel aan alle grote evenementen, te beginnen met de Olympische Spelen in Tokio (OS) in 2021. "We zijn daar een beetje bij toeval terechtgekomen omdat sommige teams zich hadden teruggetrokken", herinnert ze zich.
"Flambeau had slechts vier Grand Prix-wedstrijden gereden voordat hij naar Japan vertrok, dat was onverwacht! Noch mijn man, noch ik hadden daar ook maar aan gedacht! De Spelen in Parijs waren echter wel ons doel."
Het is dan ook moeilijk voor te stellen hoe ontroerd ze was toen ze op 3 augustus 2024 voor het kasteel van Versailles stond, na afloop van een Speciale Grand Prix waarin ze als vijfentwintigste eindigde in het individuele klassement en als tiende in het teamklassement. Met haar armen naar de hemel geheven, een "ik had het je beloofd" en een hart getekend in haar handpalmen, richt Larissa een liefdesboodschap aan haar overleden man die de dressuurwereld en daarbuiten ontroert. "Toen we thuiskwamen, zei ik tegen mezelf dat ik het had gedaan. Het was een heel sterk gevoel. " Larissa deelt deze emotie vervolgens met Caroline en Emmanuel Lepage, de twee mede-eigenaren van Flambeau, die de aandelen hadden behouden van hun ouders die op tragische wijze omkwamen bij een auto-ongeluk in oktober 2021, terwijl ze onderweg waren naar een CDI in Le Mans… "Zij hebben ervoor gezorgd dat ik mijn sport kon blijven beoefenen", zegt ze dankbaar. "De paarden hebben mijn leven gered, maar bepaalde mensen hebben mijn carrière gered."
De droom van een teammedaille
Er is dus geen sprake van dat ze de laarzen aan de wilgen hangt. "Atleten maken vaak een terugvalperiode door na de Olympische Spelen, omdat de druk zo groot is. Het is zo'n drukte dat de terugkeer naar huis soms moeilijk is. Je moet dus andere doelen zien te vinden: er staan nog veel andere mooie evenementen en wedstrijden op het programma", meent ze.
Naast haar opmars naar de top – in maart stond ze op de zesde plaats van de wereldranglijst voor dressuurruiters – kan de ontwikkeling van de Belgische dressuur haar alle ambities laten koesteren. Het Vlakke Land, dat lange tijd beperkt bleef tot de rol van kleine natie, is nu in de startblokken. De bemoedigende resultaten van Larissa Pauluis en de vele overwinningen van Justin Verboomen met de uitzonderlijke Zonik Plus (Rhein, Zonik x Hohenstein I) getuigen hiervan. "Onze federatie heeft vóór de Europese kampioenschappen in Riesenbeck (in 2023, red.) een actieplan opgesteld, met streefscores die ver boven wat we op dat moment presteerden lagen. We hebben getraind met juryleden van CDI 5*, hebben bijeenkomsten gehouden waar we allemaal samen nadachten, enz. We hebben ons voor de volle 100% ingezet en dat heeft gewerkt, want Charlotte Defalque en ik hebben onze beste scores behaald op de Europese kampioenschappen, waardoor België zich heeft gekwalificeerd voor de Spelen in Parijs.”
Er werd gekozen om geen stercoach of -selecteur aan het hoofd van hun team te benoemen. "We hebben niet met iedereen een klik, noch dezelfde manier om open te staan voor feedback. Wat mij betreft, werk ik al vijfentwintig jaar samen met Mariette Whitages (medeoprichtster van de Wereldbeker dressuur; deze Belgische duizendpoot was ook internationaal 5*-jurylid en voorzitter van het dressuurcomité van de Internationale Paardensportfederatie, red.). Eddy Swennen (een gerenommeerde trainer, die onder meer de Fransman Antoine Nowakowski heeft begeleid, red.) is ook mijn coach. Af en toe, wanneer we op zoek zijn naar specifieke inzichten, kunnen we een beroep doen op andere mensen. Ik geloof dat er ook gewoontes en vertrouwen nodig zijn om dingen te laten werken.” Deze uitspraken sluiten perfect aan bij die van Jeroen van Lent, die werd aangesteld als teamleider van België ter voorbereiding op de Olympische Spelen van Tokio in 2020. "Elk duo heeft inderdaad al zijn eigen trainer. In het begin gaat alles goed, maar de zaken worden al snel ingewikkeld zodra je een systeem probeert te veranderen dat al jarenlang heeft gewerkt", erkent de voormalige springruiter, die pas laat in de dressuurwereld terechtkwam.
Gedreven door de Olympische uitdaging en ambitie zijn de Belgen erin geslaagd een goed functionerend collectief te vormen. "Ik denk dat we een behoorlijk gekke mentaliteit hebben. We kunnen het allemaal heel goed met elkaar vinden. We zijn meer dan een team, we zijn vrienden! De sfeer onder ons is uitstekend en we vragen elkaar vaak om advies", constateert Larissa.
«Flambeau en ik begonnen ons te onderscheiden, daarna kwamen Flore de Winne en Flynn FRH (Han, Fahrenheit x Sir Oldenburg), Domien Michiels en Intermezzo van het Meerdaalhof (BWP, Gribaldi x Balzfug), en toen kwam Justin en gaf hij iedereen een flinke klap! Enkele jaren geleden had ik Justin en Zonik op de Medium Tour gezien en ik was er zeker van dat ze ooit de wereldtop zouden bereiken. Het is voor mij dan ook geen verrassing dat ze nu aan de top staan. Vandaag tillen ze iedereen naar een hoger niveau en dat is een ongelooflijke kans voor de Belgische dressuur. Bovendien is Justin een schat, iemand die heel zorgzaam en erg grappig is.”
Het vertrouwen en de sfeer zijn zo goed dat Larissa vorig jaar zonder aarzelen First Step Valentin (Westf, Vitalis x Fidermark) aan haar landgenote Charlotte Defalque toevertrouwde, zodat haar voormalige Grand Prix-paard het stokje van Botticelli (KWPN, Vivaldi x Koss) kon overnemen. Botticelli, die eind 2025 met pensioen ging, had Charlotte Defalque in staat gesteld deel te nemen aan de laatste twee Europese kampioenschappen, in Riesenbeck en Crozet. "Ze kunnen het steeds beter met elkaar vinden. Ik vond het jammer dat First Step Valentin in de schaduw bleef, want hij kan 73 % halen en past perfect in een team, zeker nu iedereen zich wil kwalificeren voor de Spelen van Los Angeles 2028”, legt Larissa uit, die onder andere in 2022 met de voskleurige hengst aan de Wereldkampioenschappen in Herning had deelgenomen.
Na de vierde plaats in Versailles – behaald net voordat zij naar de tiende plaats werden gedegradeerd na de schrapping van de score van Domien Michiels, en vervolgens de vierde plaats op de Europese kampioenschappen in Crozet afgelopen zomer, mag België terecht dromen van een podiumplaats… Waarom niet over twee jaar, op de volgende Olympische Spelen? "Alles hangt af van de gezondheid van de paarden, dus we moeten op alles letten. En dan moet je ook een beetje geluk hebben! Ik denk dat het een haalbaar doel is, maar we zullen er hard voor moeten vechten, iedereen moet in topvorm zijn en ik moet de 75 % halen, iets waarvan ik denk dat Flambeau dat kan. Hij is nu zestien jaar oud en ik zou graag met hem naar Los Angeles gaan en hem daarna rustig met pensioen laten gaan.”
Wie neemt de fakkel over?
Een andere pijl op haar boog die ze al jarenlang ontwikkelt: de handel, een sector waarin de veertiger een reputatie heeft opgebouwd. Nadat ze hem op zes- en zevenjarige leeftijd op de wereldkampioenschappen had voorgesteld, heeft ze Barrosso (KWPN, Bordeaux x Saros) inderdaad in Duitsland verkocht, waar hij zich met Markus Waterhues tot Grand Prix-niveau ontwikkelde, maar ook Don Massimo (Old, Don Larino x Santander H), die ze na een nieuwe deelname aan de Wereldkampioenschappen voor jonge paarden in Noorwegen verkocht, of Fame (KWPN, Bordeaux x Rhodium), tegenwoordig het top paard van de Brit Carl Hester en dat ze zelf op vierjarige leeftijd had voorgesteld tijdens de Grande Semaine de Saumur in 2014. "Ik had hem in Nederland gevonden, bij Joop van Uytert, en mijn man was niet echt enthousiast", herinnert ze zich met een mengeling van nostalgie en amusement.
Larissa is volledig op de toekomst gericht en kijkt vooruit met haar enige nakomeling tot nu toe, Neros d’Hathor (SBS, Kheops d’Hathor x Rubinero), die op vierjarige leeftijd vice-kampioen van België werd en op vijfjarige leeftijd kampioen, het jaar waarin hij ook deelnam aan de Wereldkampioenschappen voor jonge paarden. "Hij voert al de vijftien wissels uit op het tempo van de Grand Prix. De weg is nog lang, maar ik zou graag zien dat hij me dit seizoen opnieuw naar de Wereldkampioenschappen voor jonge paarden brengt en in 2027 op Grand Prix-niveau debuteert."
Ondanks de centrale ligging te midden van foklanden is het niet eenvoudig om in België een partner te vinden waarmee je het hoogste niveau kunt ambiëren. “Er zijn bij ons maar weinig dressuurfokkers. In Nederland wordt al lang hard gewerkt; hier zijn we meer een land van de springsport. En als je dan een paard vindt, is het probleem altijd de prijs, dus je moet een beetje geluk hebben. Zelf heb ik drie jaar geleden een paar veulens gekocht. Ik kan niet elk jaar investeren, maar als ik de kans krijg, doe ik het. Ik hoop dat er een van goed wordt en dat ik hem kan houden!” Larissa ziet de toekomst dus vooral met een “Hathor”, genoemd naar de Egyptische godin die de beschermvrouwe van de vrouwen is. Een heel symbolisch gebaar.
