nieuwsbrief
Ondanks het feit dat de Wereldkampioenschappen in Aken in augustus zonder medaille werden afgesloten, blijven de regerende dubbele Europese kampioenen, Justin Verboomen en Zonik Plus, een van de toonaangevende duo’s in de internationale dressuurwereld. In de schaduw van de Verboomen heeft één vrouw in grote mate bijgedragen aan zijn opmars: Claudia Kircheiss, zijn 54-jarige coach, wiens loopbaan bijna net zo atypisch is als die van de ruiter. De Beierin, die al sinds haar kindertijd een passie heeft voor paarden en al tientallen jaren voor dressuur, heeft een uitzonderlijk scherp inzicht in deze discipline ontwikkeld, zonder ooit als professionele amazone te hebben gewerkt. Net als de koploper van de Belgische dressuur, die ze dankzij hun gemeenschappelijke vriendin Elisabeth Tepper heeft leren kennen, zegt ze zeer gehecht te zijn aan de principes van de klassieke dressuur, maar vastbesloten om zich nooit te laten opsluiten in vooropgezette schema’s.
Justin Verboomen verliet glimlachend de piste, deelde zijn vreugde met de zo’n 40.000 toeschouwers in het Soers-stadion en vroeg hen om zijn fantastische Zonik Plus (Rhein, Zonik x Hohenstein) toe te juichen. Dit is een beeld van de wereldkampioenschappen in Aken dat de geschiedenisboeken van de dressuur zal halen. Wie dit moment terugkijkt zonder de uitslagen van de wedstrijd te kennen, zou ongetwijfeld denken dat hij getuige is van een overwinningsfeest, temeer omdat de Belg, die bekendstaat om zijn verlegenheid, zelden zo uitbundig zijn vreugde laat zien. Toch is dat niet het geval. Op die prachtige avond van 15 augustus, die de dressuur een podium en een publiek bood zoals het die al twintig jaar niet meer had meegemaakt –sinds de Wereldruiterspelen van 2006 in Aken –, eindigden de regerende dubbele Europese kampioenen, die de dag ervoor „slechts“ vijfde waren geworden in de Grand Prix Spécial, als vierde met 88,439%. Voor een publiek dat volledig achter hen stond, werden de Britse Charlotte Fry en de krachtige Glamourdale (KWPN, Lord Leatherdale x Negro) die avond het eerste duo dat vier opeenvolgende individuele wereldtitels veroverde, met 91,907%. Zodra de score van Justin Verboomen werd getoond – terwijl zijn grootste concurrenten nog moesten verschijnen – beseften veel dressuurliefhebbers al dat dit voor de ruiter uit Nivelles niet genoeg zou zijn om te winnen, en dat het zelfs moeilijk voor hem zou worden om een medaille te behalen. Maar voor hem was dat niet het belangrijkste. „De hele week heb ik nagedacht over hoe ik mijn paard het beste kon helpen”, bekende hij kort na afloop van zijn optreden, terwijl hij zojuist zijn eerste wereldkampioenschappen zonder medaille had afgesloten, nadat hij als medefavoriet voor de individuele titels aan de start was verschenen. En terecht, want zijn uitstekende hengst had zich tijdens de eerste twee proeven inderdaad gespannener, verkrampt en minder in harmonie met zijn ruiter getoond dan gewoonlijk. „Ik concludeerde daaruit dat ik moest proberen hem nog vrijer en onafhankelijker te laten“, analyseerde hij. „Dat is precies wat ik heb gedaan, en dat is de enige reden waarom ik tevreden was. Mijn paard is bijzonder en heeft dat nodig.” Bovendien maakt Justin Verboomen er geen geheim van dat zijn doelstellingen „iets anders zijn dan die van de andere ‘ ’”. „Ik ben op zoek naar gevoel en technische precisie, lang voordat ik aan sportief succes denk”, zo beschreef hij in een interview met Grand Prix Magazine, wiens zoektocht naar harmonie in schril contrast staat met de aanpak van concurrenten die meer op resultaat gericht zijn. „Ik heb me mijn hele leven al anders gevoeld dan de anderen”, vertrouwde hij in dat interview ook toe. En hij vervolgde: „Ik ben trouwens niet echt gewend om met mensen buiten mijn naaste omgeving te praten. Ik heb in mijn leven meer tijd met paarden doorgebracht dan met mensen, en hoe minder er over mij wordt gesproken, hoe beter ik me voel.” Jammer genoeg was het uitgroeien tot een van de beste dressuurruiters ter wereld, die talloze liefhebbers inspireert, waarschijnlijk niet de beste manier om die anonimiteit te behouden!
Claudia Kircheiss, een onervaren ruiter op topniveau…
Verboomen kan rekenen op een handvol naasten die, zoals hij zegt, zijn grote gevoeligheid delen, en voelt zich nergens beter dan binnen deze beschermende bubbel. Deze bestaat voornamelijk uit zijn naaste familie en lijkt moeilijk te openen voor wie er een kijkje in wil nemen en de mening van de leden wil peilen. In een tijd waarin veel van zijn concurrenten ervoor kiezen om hun communicatie zelf in handen te nemen door dagelijks veel content op sociale media te plaatsen, is de discretie van de kampioen nogal verrassend, maar past deze perfect bij zijn persoonlijkheid. Bovendien beperkt deze discretie ongetwijfeld de verleidingen van al diegenen die erop uit zijn om een deel van het succes van dit nieuwe idool op te eisen, een succes dat hij in de eerste plaats te danken heeft aan zijn talent en zijn eigen inzet.
En terecht: „Meestal train ik in mijn eentje, ook als ik technische elementen oefen”, vertelde hij in april. „Ik heb het gevoel dat ik dingen zelf moet ontdekken. Dat is soms een zware klus, want het dwingt me om echt mijn hoofd te breken… Zonik vooruit helpen en hem tegelijkertijd zoveel mogelijk comfort bieden, houdt me dag en nacht bezig.” Bij deze zoektocht wordt hij echter regelmatig bijgestaan door Claudia Kircheiss, een Duitse trainster die zelf maar weinig aan wedstrijden heeft deelgenomen, en zeker nooit op topniveau! „De weinige wedstrijden waaraan ik heb deelgenomen, heb ik min of meer voor mijn plezier gereden”, legt ze uit. Haar profiel staat daarmee in schril contrast met dat van veel coaches die je tegenkomt bij de opwarmvakken van grote evenementen, die zelf op topniveau hebben gepresteerd voordat ze hun ervaring in dienst stelden van andere ruiters. Maar de sportgeschiedenis staat bol van voorbeelden die aantonen dat je geen groot kampioen hoeft te zijn geweest om er een te kunnen trainen. Laten we bijvoorbeeld de Amerikaan Michael Phelps noemen, een zwemmer met drieëntwintig Olympische titels op zijn naam, die zijn succes grotendeels te danken heeft aan Bob Bowman, een coach die zelf nooit op het allerhoogste niveau heeft gestreden en die vervolgens de Fransman Léon Marchand naar de top heeft geholpen. Laten we ook zijn landgenote Serena Williams noemen. Haar vader, Richard, die haar eerste coach was, kwam pas op latere leeftijd in aanraking met tennis, en Patrick Mouratoglou, die haar hielp het recordaantal van drieëntwintig Grand Slam-titels in het enkelspel te behalen, heeft ook nooit aan grote toernooien deelgenomen.
… maar een liefhebber van het eerste uur
„Ik heb zo’n bijzondere persoonlijkheid dat het voor mij altijd moeilijk is geweest om een coach te vinden die perfect bij mij past”, geeft Justin Verboomen toe. „Net als ik is Claudia bovenal een liefhebber van paarden en dressuur”, prijst hij haar verder. „We delen dezelfde filosofie wat betreft het werken met paarden: respect voor hun fysieke en mentale integriteit staat altijd voorop. Bovendien is Claudia een gevoelige en boeiende vrouw.” „In mijn samenwerking met Justin beschouw ik mezelf als zijn spiegel”, zegt Claudia zelf. „We bespreken zijn gevoelens en vergelijken die met wat ik opmerk. Ik observeer het totaalbeeld dat Zonik en hij uitstralen, hun harmonie, en hoe het paard zich voelt in zijn omgeving. Ik vraag Justin nooit om een bepaalde oefening of handeling op een specifieke plek uit te voeren, zelfs niet tijdens de warming-up voor een wedstrijd, en we laten Zonik thuis nooit de volledige Grand Prix of Special afwerken. Ons enige doel is om hem zo veel mogelijk comfort te bieden. Natuurlijk geef ik Justin, al , tips voor verbetering, zodat hun werk er steeds harmonieuzer en lichter uitziet, maar over het algemeen weet hij precies wat hij moet doen. Het uitgangspunt is om nooit iets te forceren, noch iets te willen bereiken door extra druk uit te oefenen.”
Deze gevoelige aanpak vloeit ongetwijfeld voort uit de oprechte passie die de 54-jarige Beierin koestert voor paarden, die verder reikt dan wat ze de mensen om hen heen kunnen bieden. „Al vanaf mijn vroege jeugd hebben dieren me altijd gefascineerd”, vervolgt de Kirchiess.
„Ik bracht enorm veel tijd door op de boerderij van mijn grootouders en rende achter alles aan wat twee of vier poten had. Er waren geen paarden, maar het paardenvirus besmette me toch al snel, zodat mijn vader me af en toe meenam naar de plaatselijke ponyclub. Toen ik twaalf was, kreeg ik een veulen cadeau, dat ik zelf heb opgevoed en waaraan ik heb geprobeerd alles bij te brengen wat maar mogelijk was. We hebben aan mennen, recreatieve dressuur, jumping enz. gedaan. In de loop der jaren kwam ik natuurlijk in contact met talrijke professionals. Samen met mijn ex-partner heb ik ook in een handelsstal voor dressuurpaarden gewerkt.” Toch heeft Claudia Kircheiss nooit als zodanig het beroep van professionele amazone uitgeoefend. “Ik ben kapster van beroep, net als mijn ouders, die hun eigen salon hadden”, legt ze uit. “Helaas kreeg ik in 2009 kanker, wat me bijna het leven kostte en waardoor ik vervroegd met pensioen moest gaan. Sindsdien besteed ik al mijn tijd aan paarden.”
Het tweede deel verschijnt morgen
