In een brief aan de FEI vraagt Equestrian Organisers (EO), een koepelorganisatie van talrijke organisatiecomités van internationale wedstrijden, om de maatregel in te trekken. Voorzitter Anthony Schaub vindt de lijst ongeschikt: deze geldt zonder onderscheid naar categorie of type wedstrijd en heeft alleen betrekking op het oude continent. Zonder de deur naar elke vorm van regulering te sluiten, roept hij op om de kwestie opnieuw te bespreken met de ruiters en de FEI.
Wat is het verzoek van Equestrian Organisers met betrekking tot de maatregel inzake "maximale kosten“, die tijdens de Algemene Vergadering van november 2025 is goedgekeurd en sinds 1 april door de Internationale Paardensportfederatie (FEI) wordt opgelegd?
Equestrian Organisers voert lobbywerk uit rond verschillende onderwerpen om internationale organisatoren te ondersteunen. Dit is een langetermijnverbintenis, aangezien wij alle organisatoren vertegenwoordigen, zowel in de springsport als in de dressuur of de eventing, in alle disciplines en op alle niveaus, van 1* tot 5*. Iedereen heeft dus zijn eigen behoeften, belangen en uitdagingen. Momenteel is een van de brandende kwesties voor organisatoren de kosten van hun evenementen, die maar blijven stijgen. Sabrina Ibañez, de secretaris-generaal van de FEI, heeft dit overigens onlangs benadrukt: de kosten stijgen overal en het is niet altijd mogelijk om ze te beheersen. We hebben onlangs een brief gestuurd aan de springcommissie van de FEI, omdat het onderwerp dat we aan de orde stellen specifiek betrekking heeft op deze discipline. De Internationale Springruitersclub (IJRC) had namelijk gevraagd om een lijst met maximale kosten voor organisatoren op te stellen, wat enkele maanden geleden door de FEI is ingevoerd. Organisatoren mogen dus geen andere kosten in rekening brengen dan die welke op de lijst staan, noch bedragen die hoger zijn dan de vastgestelde bedragen. Deze maatregel was een reactie op de praktijken van bepaalde organisatoren, die ongerechtvaardigde kosten in rekening hadden gebracht. Deze praktijken komen uiteraard slechts bij een minderheid voor. De maatregel, die begin 2026 van kracht is geworden, is voor alle organisatoren zeer beperkend geworden. We hadden hierover overigens al eerder, herhaaldelijk, gewaarschuwd tijdens onze gesprekken en bijeenkomsten met de FEI en de vertegenwoordigers van de ruiters, waarbij we uitlegden dat het onmogelijk was om voor alle evenementen dezelfde lijst met maximumkosten toe te passen, of het nu gaat om 1*- of 5*-sterrenwedstrijden, binnen of buiten, en of de organisator nu eigenaar of huurder van de locatie is… Tot nu toe werden bepaalde kosten tegen kostprijs doorberekend aan de ruiters, zonder dat er een marge op zat. We weten echter allemaal dat de prijzen van elektriciteit, gas enzovoort overal stijgen. Het plafonneren van deze uitgaven is dus ingewikkelder dan het lijkt. Daarnaast zijn er nog alle formaliteiten in verband met douanekosten voor het vervoer van dieren, die het toernooi weliswaar voor de ruiters kan regelen, maar die wel kosten met zich meebrengen. Sommige organisatoren hebben hier bijna geen last van en berekenden deze kosten dan ook niet door aan de ruiters. Voor anderen is dit extreem duur, omdat deze uitgaven van land tot land verschillend worden gereguleerd. Kortom, waren wij enerzijds van mening dat het onmogelijk is om voor alle evenementen een eerlijke lijst met vastgestelde kosten toe te passen, gezien het brede scala aan profielen van internationale evenementen en de beperkingen waarmee zij te maken hebben. Anderzijds liepen organisatoren met lage kosten het risico dat zij, met een ge erde lijst van maximumkosten, in de verleiding zouden komen om hun prijzen te verhogen, terwijl zij tot dan toe te goeder trouw handelden. Ook hier is het onze taak om de belangen van de organisatoren te coördineren en te verdedigen. Wij zijn niet de toezichthouder; dat is de FEI. Om al deze redenen leek deze oplossing ons niet goed, en de organisatoren waren het er unaniem over eens dat dit niet in overeenstemming was met hun wensen. Ten slotte gold deze maatregel alleen voor Europese organisatoren, en niet op internationaal niveau, wat de organisatoren op het oude continent benadeelde, waar toch veel van de oudste en meest veeleisende evenementen plaatsvinden, die al met tal van andere organisatorische beperkingen te maken hebben.
Deze kostenlijst heeft alleen betrekking op organisatoren van springconcoursen. Waarom geldt deze niet in bredere zin voor alle organisatoren?
Dit is een van onze vraagtekens. Waarom wordt deze maatregel plotseling uitsluitend opgelegd aan organisatoren van springconcoursen, uitsluitend in Europa, in de vorm van een lijst met maximumkosten waarover niet op de lange termijn is nagedacht? De bedragen zijn willekeurig vastgesteld, afhankelijk van de vraag of de kosten al dan niet als redelijk werden beschouwd. We hebben geprobeerd om samen met de FEI aan bepaalde aspecten te werken; de FEI heeft gemiddelden kunnen berekenen van de kosten die de afgelopen drie jaar zijn toegepast voor de posten op de lijst. Maar dit werk kon niet worden afgerond, omdat er onvoldoende tijd was om ons de informatie te verstrekken. Naar onze mening zou het logischer zijn om de voorkeur te geven aan een open markt met vrije concurrentie, zoals we die momenteel in Europa kennen. Zo zullen ruiters, op de dag dat ze een wedstrijd te duur vinden, daar niet meer naartoe gaan, omdat ze elders kunnen deelnemen. Anders zijn we op zijn minst voorstander van het opstellen van een lijst met aanbevolen prijzen en het verbieden van bepaalde ongerechtvaardigde kosten.
Welke factureringsposten zijn concreet door de FEI aan een maximum gebonden?
De lijst bevat tussen de twintig en dertig posten, waaronder voer, strooisel en de stroomaansluiting voor vrachtwagens. Ook staan er administratieve kosten op in verband met het vervoer van paarden, de facturering van dubbele boxen voor paarden die een bepaalde grootte overschrijden, boxen voor de zadelkamer, enzovoort. Het gaat om zeer specifieke posten.
In de brief van Equestrian Organisers wordt benadrukt dat de organisatiestructuur in Europa en Noord-Amerika sterk verschilt. Kunnen dergelijke maatregelen wereldwijd worden toegepast?
De modellen in deze twee delen van de wereld verschillen inderdaad sterk, en daarom is de maatregel beperkt tot Europa. Uiteindelijk heeft dit een extra beperking opgelegd aan de Europese organisatoren. In Noord-Amerika beschikken organisatoren over veel meer speelruimte om ruiters kosten in rekening te brengen. In Europa zijn de CSI 5*-wedstrijden sterk aan banden gelegd, aangezien ze alleen nog maar een door de FEI vastgestelde vergoeding mogen vragen, die bij lange na niet alle organisatiekosten dekt. Ter herinnering: een CSI 5* kost een organisator enorm veel geld, die onder meer de hotelkosten van de ruiters en officials moet dragen. Nogmaals, het is niet de bedoeling om geld te verdienen ten koste van de ruiters, want we hebben andere manieren om inkomsten te genereren, ook al zijn die moeilijker te realiseren dan vroeger. Het gaat er niet om deze kosten door te berekenen aan de ruiters, maar er zijn nu eenmaal onvermijdelijke kosten. We blijven altijd openstaan voor overleg om oplossingen te vinden die alle diensten op één lijn brengen, een werkwijze die voor iedereen werkt. In de huidige situatie is deze maatregel onaanvaardbaar voor onze wedstrijden en roept hij ook juridische vragen op. In de brief brachten we met name de kwestie van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) ter sprake, die in Europa helemaal niet geharmoniseerd is. Sommige landen worden daardoor duidelijk benadeeld ten opzichte van andere.
Wat hebben de organisatoren van wedstrijden waargenomen sinds de invoering van deze maatregel op 1 april?
Zoals we al hadden voorspeld, heeft dit – aangezien het om een maximering gaat – geleid tot een stijging van de exploitatiekosten voor de organisatoren. Tegelijkertijd zijn alle prijzen gestegen. Dit heeft alleen maar aangetoond dat deze maatregel niet haalbaar was. Voor sommige organisatoren zijn deze kosten onvermijdelijk. Een indoorwedstrijd die bijvoorbeeld een beursterrein huurt, is afhankelijk van de prijsschommelingen van die huur. Onder de leden van de werkgroep, en meer in het algemeen binnen EO, hebben sommigen meerdere miljoenen geïnvesteerd in permanente boxen in plaats van stallen in tenten. De ruiters zijn blij met deze hoogwaardige permanente stallen, die in de zomer worden geventileerd en in de winter op temperatuur worden gehouden, en zijn uitgerust met automatische drinkbakken – voorzieningen die de norm zouden moeten zijn, maar dat nog niet zijn. Als de ruiters mooie wedstrijden willen, moet er nu eenmaal door iemand worden geïnvesteerd, en die investeringen moeten kunnen worden terugverdiend. Het is niet gerechtvaardigd om voor deze organisatoren dezelfde maximumbedragen te hanteren als voor anderen die stallen in tenten opzetten. Niets rechtvaardigt dit, en juist op dit punt zetten wij ons in. De afgelopen maanden van toepassing hebben dit alleen maar bevestigd; daarom vragen wij duidelijk om de afschaffing van deze lijst met gemaximeerde kosten. We hebben het comité overigens een concreet voorstel voorgelegd: referentiebedragen op basis van het niveau en het type wedstrijd, en gemotiveerde uitzonderingen, gecontroleerd door de FEI. We staan open voor het idee om te werken aan een regeling die zich kan aanpassen aan de markt, afhankelijk van de regio, het label van het evenement en het feit of het om een indoor- of een outdoorwedstrijd gaat.
Wat zijn de suggesties van Equestrian Organisers met betrekking tot deze kostenplafonds?
Ons voorstel is in de eerste plaats om deze kostenlijst, die niet eerlijk is, af te schaffen en de dialoog te openen om tegemoet te komen aan de zorgen van de ruiters, nu de IJRC dit onderwerp aan de orde heeft gesteld. We zouden samen met de FEI kunnen werken aan het vaststellen van de beste manieren om het geheel te reguleren, mocht regulering daadwerkelijk noodzakelijk blijken. De dialoog vordert overigens stap voor stap, en we zullen te zijner tijd verslag doen van de vorderingen. Voor ons is het in een vrije en concurrerende markt vanzelfsprekend dat ruiters uiteindelijk organisatoren zullen mijden die de tarieven te hoog opdrijven. We voeren altijd goede gesprekken met de Club international des cavaliers de saut d’obstacles over tal van onderwerpen, en zijn het op sommige andere punten oneens. Dat is hier het geval. Daarnaast behandelen we parallel hieraan tal van andere dossiers, of het nu gaat om de International Grooms Association (IGA), de verenigingen van eigenaren van springpaarden (JOC) en dressuurpaarden, of de internationale vereniging van officials. Iedereen heeft zijn eigen uitdagingen, en we zoeken naar de beste manieren om daarop in te spelen, want ons doel is om de sport de best mogelijke toekomst te verzekeren.
Welke boodschap wilt u aan de ruiters richten?
Dat het opleggen van een lijst met maximalkosten aan Europese organisatoren geen oplossing is, zoals de afgelopen maanden is gebleken, en dat we graag blijven samenwerken, zodat we gezamenlijk onze sport kunnen promoten en aantrekkelijk kunnen maken. Om dit te bereiken moeten we hand in hand verdergaan, want zonder organisatoren kunnen ruiters hun sport niet meer beoefenen. De organisatoren kunnen niet voortdurend alle extra kosten op zich nemen, die van alle kanten opkomen. Sommige organisatoren zijn nog steeds bezig de gevolgen van Covid-19 op te vangen. Nogmaals, ons doel met deze kostenlijst is niet om de prijzen te verhogen om er winst mee te maken. We willen gewoon dat de organisatoren hun kosten kunnen dekken. We waren zelfs bereid om een controle te accepteren om te verifiëren dat het daadwerkelijk om kostprijzen gaat, en niet meer dan dat.
Staat de groep Equestrian Organisers dus niet afwijzend tegenover regelgeving met betrekking tot bepaalde factureringen van organisatoren?
Precies. In eerste instantie vragen we om intrekking van de maatregel, zodat we kunnen werken aan een samenhangend systeem dat rekening houdt met het onderscheid tussen indoor en outdoor, tussen 1* en 5*, enzovoort. Er doen zich overigens nog andere kwesties voor tussen de verschillende labels: op dit moment is het vereiste aantal stewards, dierenartsen, enzovoort hetzelfde, ongeacht het label en het aantal deelnemers, wat niet passend is. Om terug te komen op het onderwerp: we moeten de kosten kunnen beïnvloeden en dus een meer alomvattende visie ontwikkelen. We zijn actief in verschillende werkgroepen van de FEI om juist deze verschillende kwesties aan te pakken. We werken ook aan veterinaire onderwerpen, die volgend jaar hun vruchten zullen afwerpen. Dit alles vergt veel werk van ons, maar we doen het allemaal op vrijwillige basis en met overtuiging.